Hayatlarimiz ne kadar manasizlasti ki facebookta fotograflara yazilan yorumlarda kendimize heyecan aramaya basladik. Mutevazi olmaya da gerek yok, ben uye muye degilim facebooka. 3. cogulda olup biten olaylar. Nasil yillar once yollarinizin alelade kesistigi insanlardan medet ummaya basladiniz hayatiniza anlam kazandirmak icin? Isin kotu kismi hakli cikmiyor degilsiniz. Donmek kolay oluyor, yeni insan tanimaya nazaran. Hatiralardan yapilan gondermeler insanin icine dokunuyor. Ben senden hoslanmistim sozunu duymak simdiki zamandaki guvene ekliyor. Kimsenin kimseye dokunamayacagi belli ya artik, danisikli atin durun birbirinizi ne kadar sevdiginizi. Halbuki biriniz nisanlanmis, biriniz Hollanda'da, biriniz orda, biriniz burda. Arada sirada gecmisten birini internette arayip ne kadar benzer yerlere geldigimizi gorunce benim de aklimdan gecmiyor desem yeniden bir sohbet baslatmak, yalan olur. Internetten sevmek de kolay oluyor tabi. Herkes karizmatiklesiyor nedense. Varlik, history, olmayinca, iletisim toplumdan cikip teke tek'e inince atis serbest oluyor resmen. Yan yana gelince suratiniza patlayacak seyleri iyi tartin diyorum. Benden soylemesi.
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment