Huzursuzum

Huzursuzum cunku kendimden memnun degilim, anlam veremedigim seyler var. Memnuniyetsizligim postive feedbackli. Olmak istedigim yerde degilim, o yuzden moralim bozuk. Moralim bozuk o yuzden calisamiyorum. Yapmak istediklerimin listesi uzadikca uzuyor, hicbir sey yapmadan gecirdigim zamanlar cogaldikca cogaliyor. Dolaplarimin ici piril piril, derli toplu, iyi siniflandirilmis. Odam, yatagimin ustu, yerlerim darma dagin. Dilimli ekmekle tost yaparken iki dilim ekmegin simetrik olsun diye peynirleri bir o tarafa bir bu tarafa koyuyorum, ekmek dilimini posetine geri koyarken yonunun alttaki ekmeklerle ayni olmasina dikkat ediyorum. Bu davranislarim Gozde'ye pek garip geliyor. Aklim yapamadiklarimla, alternatiflerle, yanlislarimla dolu, yapmam gereken seyleri es geciyor. Caresizligim, cozumsuzlugum etrafimi da sikiyor. Anlamak cok zor degil, ben bizatihi sevmem hayattan sikayet edenleri. Anlayamamak beni cok yoruyor, sinirlendiriyor. Kendi cozumsuzlugumu kendim yarattigima inanmak istemiyorum ama net bir sebep bulamiyorum. Bu isin icinden cikmam lazim. Bugune kadar nelerin icinden gectim diyorum, icimdeki cark beni bunun icinden de surer. Ama hic bu kadar yumurtanin kapiya dayanip da beynimin durmaya devam ettigi olmamisti. Degisen ne bilemiyorum. Endiseleniyorum. Isin en kotu kismi, haksizim.